PIĘKNA ANGELIKA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANNE I SERGE'A GOLON
FILM DEDYKOWANY RENE MOULAERT
PARYŻ POD RZĄDAMI LUDWIKA XIV
PO ŚMIERCI MĘŻA, JOFFREY'A DE PEYRAC, SPALONEGO NA STOSIE ZA CZARY,
ANGELIKA, POSZUKIWANA NIE TYLKO PRZEZ POLICJĘ
ALE TAKŻE PRZEZ ŚMIERTELNEGO WROGA,
BRATA KRÓLA, ZNAJDUJE SCHRONIENIE WSROD ZEBRAKOW,
KTÓRYCH PRZYWÓDCĄ OKAZUJE SIE NICOLAS, PRZYJACIEL Z DZIECINSTWA.
- Litości. Tylko nie stos. - To nie potrwa długo.
My nie wierzymy w ogień piekielny, tylko w ogień stosu.
- Nic nie zrobiłem. - Wysłałeś na stos hrabiego de Peyrac.
Spalili go z powodu twoich kłamstw.
- Panie świeć nad jego duszą. - I twoją, jeśli się nie brzydzi.
- Był czarownikiem. - Nasłałeś policję na jego żonę.
To sporo jak na jednego człowieka.
Król się dowie. Wszyscy będziecie wisieć.
Być może, ale teraz chodzi o ciebie.
Skazaliśmy cię na śmierć.
Chcesz coś powiedzieć?
Tam, na górze trudno jest kłamać.
Postawił oczy w słup.
- Umarł? - Ze strachu. Popsuł nam zabawę.
Za śmierć Conana Bechefa. I wszystkich zdrajców.
Zdrowie tchórzy.
Nie, nic nie zrobiłem.
Za króla.
Po mnichu, król, prawda?
Może teraz zabijemy króla?
Na rozkaz pani markizy.
- Milcz, zazdrośnico. - Dość. Jesteś pijana.
Mów. Panie calembredaine.
Jesteś najpotężniejszy.
Nawet bandy Rodogona i Egipcjanina boją się ciebie.
A jeśli zginie Coesre, będziesz jedynym przywódcą.
Chyba, że...
wcześniej cię powieszą.
Jak każdego z nas, na szubienicy w Montfaucant.
Mów dalej.
Odkąd ona jest tutaj robimy same głupstwa.
Wszyscy będziemy dyndać na sznurze w Montfaucon,
jak aniołki,
dla pięknych oczu markizy.
Idź do studni i przynieś wodę
na kąpiel dla pani markizy.
I podgrzej ją do temperatury, która jej odpowiada. Idź.
Pachniesz lasem...
- Zostaw mnie, Nicolas. - Przecież dzisiaj świętujemy.
- Boję się. - Tego mnicha?
Długo go szukaliśmy, ale teraz jesteś pomszczona.
Nie świętuje się winem śmierci człowieka.
Śmierć wroga, tak. I śpiewem.
Nie, to zbyt poważna sprawa.
Nasze maniery nie odpowiadają pani hrabinie.
Mylisz się.
Będę się śmiać, kiedy wszyscy moi wrogowie zapłacą.
- Jak to wszyscy? - Wszyscy.
- Łącznie z bratem króla? - Oczywiście.
Oszalałaś. Przez ciebie wszystkich nas powieszą.
- Polak ma rację. - To wracaj do niej.
Nie rozumiesz.
Jest mi wszystko jedno, czy mnie powieszą,
- ale boję się o ciebie. - Nic mnie nie powstrzyma.
- Nigdy się nie zmienisz? - Nigdy.
- Jestem taka jak w Monteloup. - Wtedy byłaś radosna,
- ...a ja byłem w tobie zakochany. - A teraz?
Bez przerwy.
A więc, jestem.
Jesteś, bo chcesz się zemścić.
Potem wrócisz do swojego świata.
Nie zgadzam się.
Kocham cię i dopóki żyję, zostaniesz tutaj.
Nie, proszę.
Nienawidzę cię.
Nienawidzę siebie.
Wiem.
Ale ja kocham cię za nas oboje.
Zostaw mnie.
Litości, pani, Mam dwie sieroty na utrzymaniu.
Nigdzie tego nie zobaczycie. Tylko tutaj.
Szczęście i zdrowie za jedyne 2 sous.
Nie 3, nie 4 i nie 5. Tylko 2.
Komu wafelki?
Ten cudowny proszek wyleczy każdego...
Litości dla żołnierza.
Pani Markizo?
Oto rożek wafelków,
żebyś zapomniała o wszystkim i uśmiechnęła się.
Ten mały uparciuch ma jedną słabość: łakomstwo.
A wiecie, że nawet za nie zapłacił.
Przecież nigdy nie płacisz.
Dzisiaj jesteśmy bogaci.
Albo wkrótce będziemy, prawda Flipot?
Dzisiaj zdajesz egzamin.
Idź, twoi egzaminatorzy czekają. Powodzenia.
To okropne, przez was mogą go złapać.
Jeśli złapią, to znaczy że się nie nadaje i
nie może z nami zostać.
Złodziej! Łapać złodzieja!
Nasza kolej.
Udało się? Poradził sobie.
Brawo, Flipot. Zasłużyłeś na dyplom.
Trzeba to uczcić. Opróżnimy jakąś butelkę.
- Tylko jedną? - całą piwniczkę.
- Znowu się złościsz? - Zawsze, gdy widzę moich wrogów.
- To Brinvilliers. - córka prefekta?
Zeznawała przeciwko Joffrey'owi. Dostanie nauczkę.
- Zabierz jej biżuterię. - Tu, w biały dzień?
- Zaczekamy do zmroku. - Boisz się?
Stańcie za rogiem, zaatakujemy tę karetę.
- Zwariowałeś? - Idziemy.
- Ty zostaniesz tutaj. - Nie
Nie odbierzesz mi tej przyjemności.
O co chodzi? czego chcecie?
- Zobaczysz, wywłoko. - człowiek z psem.
Biegnij!
Zostaw!
- Uciekaj, nic ci nie zrobi. - A ty?
Nic mi się nie stanie.
Chodź, Sorbona.
A to jak zwykle dla panienki Barbe.
Już nie trzeba. Wszyscy wyjechali.
Rodzina pana Fallot uciekła przed policją.
A moje dzieci? One też.
- Dokąd? - Nie wiadomo. Fallot był
zbyt niezależny i przepędzono go z trybunału.
Nie głosował tak jak trzeba na procesie jakiegoś czarownika.
A Barbe?
Pracuje w oberży pod "Dzielnym Kogutem",
ale takie oberże są wszędzie.
Prawie na każdym rogu.
No, dalej, opowiadaj. Przecież mówię.
No to mów!
Gdzie calembredaine? A biżuteria?
Czeka na ciebie na górze.
Gdzie byłaś?
Moi synowie gdzieś zginęli.
I Barbe, ich opiekunka.
Tutaj można zginąć tylko na szubienicy w Montfaulcon.
Przecież nie mogli ich wszystkich powiesić.
Nie martw się. Znajdziemy ich. Obiecuję.
- Rodogone, Egipcjanin. - co Rodogne?
Jest na dole.
Co tu robisz? chcesz mnie sprowokować?
Przychodzę jako przyjaciel.
Mam wiadomość od szefa.
- 0d wielkiego coesre'a? - Tak.
Byłaby wielka szkoda,
gdyby któregoś dnia ci chłopcy usmażyli się na
placu Greves, tylko dlatego,
- że zapomniałeś o naszych prawach. - To znaczy?
Spytaj karła,
jak udało mu się uciec przed policyjnym psem.
Markiza uratowała mi życie.
Pies jej słucha.
- Wszystko wytłumaczę. - Nie. To, męska sprawa.
Co mam powiedzieć szefowi?
Nie denerwuj się, jestem posłańcem.
Wiesz, co cię spotka, jeśli nie wrócę?
Sprawa jest prosta. Dojdziemy do porozumienia.
Nie kłóćmy się przez jakąś dziewkę.
Markiza pójdzie do szefa.
Taka piękna kobieta szybko go przekona.
To jego rozkaz? Tak.
Chodź, pójdziemy razem.
Nie ruszać się, rozumiecie? I żadnej broni.
Wystarczy jeden strzał, a szef każe cię zabić.
A bez broni? Może być?
Puść go.
Oszalałeś?
Pusc go!
Skoro już nie ma tego łotra, możesz nam to wyjaśnić?
- Jeśli zdradziła, zapłaci głową. - Nie lubimy tu zdrajców.
W żadnym razie.
Znam właściciela psa. Wy też go znacie.
To obrońca mojego męża, którego chcieliście ocalić od stosu.
Twój adwokat zamienił togę na policyjny mundur.
On ijego pies, to nasi śmiertelni wrogowie.
Jeśli pracuję dla policji, dlaczego uratowałam Barcarole.
Jaśnie pani jest miłosierna.
Proszę o wsparcie, pani Markizo.
Dość tego. To dzięki niej nie zabiłem Rodogone'a.
Uniknęliśmy krwawej wojny, na którą
policja tylko czeka.
To ona uratowała nas przed masakrą.
Już nie damy się nabrać.
Mam gdzieś człowieka z psem. Jesteś z nami.
Uratowałaś życie bandycie.
O co chodzi? To niespodzianka.
OBERŻA POD DZIELNYM KOGUTEM
Barbe.
Jaśnie pani. Już nie pani.
Nianiu.
- Gdzie byłaś? Gdzie są dzieci? - Nie martw się, pani.
Gdzie dzieci?
Tu nie mogłam się nimi zająć.
Twoja siostra uciekła,
więc znalazłam im niańkę w Neuilly..
O nie, nygusie. wynocha, łotrze, za drzwi.
O czym mówiłam? cantori Florimond...
Kochane maluchy, takie różowiutkie i pulchniutkie.
Są u matki Bolduc w Neuilly przy trakcie caracoles.
Mają tam jak w raju.
Moje kochane,
moje słoneczka.
Chodźmy.
Jak skończycie, musimy porozmawiać.
- Jesteś mi winni 5 ludwików. - Zapłać jej, Barcarole.
Rozkaz, pani markizo. Powiedziałaś...
5 ludwików?
2 wystarczą.
Ty łotrze! Im mniejszy, tym gorszy.
Były raz sobie rybki żółta i zielona,
które miały niebieskie dzieci.
Gorąca woda.
Robię co każesz, bo muszę, ale jak umrą, to nie moja wina.
Kąpać dzieci, Też coś! czy my się kąpiemy?
Żartujesz? Nie mogą tu zostać.
Bez nich jestem nieszczęśliwa.
A jeśli mnie zabiją, albo Iudzie Jeana Pourri
zabiorą dzieci na "Dziedziniec cudów" i...
Ależ nie.
Nie znoszę tego Jeana Pourri ijego handlu.
No, ptaszki, pójdziemy do wielkiego pana.
Zobaczycie, jest miły jak święty Mikołaj.
Gdy calembredaine załatwi szefa, sprzątniemy Jean'a Pourri.
Calembredaine to śliski wąż i pyszałek.
Piękny towar, dziękuję. Możesz odejść.
Mów dalej.
Bardziej dba o tę dziewkę niż o własną skórę.
Zakochany rzezimieszek.
Coś takiego!
Gdy chciałem ją wziąć, o mało krew go nie zalała.
Niech będzie gotów.
- Wkrótce go zaleje. - cudem uszedłem z życiem.
Prawdziwy wąż.
Słyszałem jak wszyscy krzyczeli,
że jest najlepszy, że zajmie miejsce Wielkiego Coesre'a.
To się jeszcze okaże.
Za dwa dni jest jarmark przy Pont Neuf.
Wtedy zaatakujemy tego osła.
Mianuję cię moim zastępcą.
Zdobądź jego kryjówkę,
ale nie pokpij sprawy.
Zbierz ludzi. Są podstępni. Uważaj.
Spokojnie.
Nic nie zrobiłem.
Sorbona! Zostaw!
Właśnie chciałem się z tobą spotkać.
Dobrze się składa. Mam coś, Desgrez.
Dobrą nowinę.
Jeśli chcesz mieć bandę calembrediwa,
dostaniesz ją całą.
Pojutrze, przy Pont Neuf.
Ale potrzeba dużo ludzi.
Zobaczymy.
Sorbona.
Podejdźcie bliżej.
Panie i panowie, Zaraz bezboleśnie wyrwę ząb. To proste.
Dzięki egipskiemu eliksirowi, ta dziewczyna nie
spała od czterdziestu lat. Ma dopiero 16.
Uwaga, chwytam go i proszę.
Człowiek, którego tu widzicie połknie zaraz żywego królika.
Przerwijcie tę masakrę..
Jeszcze raz! chyba cię porwę, ślicznotko.
Dziękuję, panie.
Kto to? Znasz go?
Też go znasz. To mój kuzyn, Filip de Plessis Bellieres.
Wciąż tak samo przystojny i gburowaty.
Wciąż podoba ci się ten pyszałek?.
- Nie zaczynaj. - Nicolas już nie istnieje.
Teraz jestem szefem bandy,
ty Markizą od Aniołów,
a twoi kuzyni to Barcarole, Jactance i cul-de-Bois.
Reszta to przeszłość.
Kłócą się. Nie widzę ani jednego cygana.
Jeszcze 3 takie dni i możemy jechać do Ameryki.
Żadnych kryjówek. Koniec z policją.
Wsiądziemy na piękny statek i popłyniemy.
To będzie 3 sou. Jeszcze raz.
Jesteś już ogolony, panie.
Rób co mówię.
A teraz, niedowiarki, czapki z głów.
Uwaga, Nicolas.
Cyganie, do mnie.
Cyganie, do mnie!
Ty draniu.
Znikamy stąd. Uwaga!
Przepuście policję.
Uciekaj, będziemy cię ubezpieczać.
Nicolas!
Uciekaj, Angeliko. Wracaj do Monteloup.
Uciekaj. Zostaw mnie. Wracaj do Monteloup.
Weź biżuterię z kryjówki. Jest twoja.
Zostanę.
Zawsze się bałem, że odejdziesz,
a to ja odchodzę.
Nicolas.
Nie będzie Ameryki.
Robi się ciemno.
Uciekaj, nie zobaczą cię.
- Nie mów tak. - Idź.
Przestań. Nicolas.
Zostawcie mnie.
Puść mnie! Nie jestem prostytutką.
Jeszcze jedna. Znaleźliśmy jąw kryjówce.
SąW Całym Paryżu.
Niech dołączy do innych. Dla kobiet chłosta i pręgierz,
mężczyźni na galery.
Jestem kwiaciarką.
Zamknij się wreszcie, bo dostaniemy więcej batów.
Zostaw ją, to ja rządzę.
A to dobre. Nie ty, tylko banda
Rodogone'a. Byli w kryjówce, zabrali wszystko.
A moje dzieci? Wszystko.
Wziął je Jean Pourri, jako łup.
Tym się zajmuje. Sprzeda je Wielkiemu Coesre'owi.
Uspokójcie się.
Za 5 dni jest święto naszego cechu,
- muszę ozdobić naszą patronkę. - Mówi prawdę. Puść ją.
- Puśćcie ją. - Weź mnie ze sobą, mam dzieci.
To moja pomocnica, może iść ze mną?
Miłosierdzie ma swoje granice. Kwiaciarka ubrana jak dziewka?
Na chłostę.
Chwileczkę!, zajmę się nią.
Chodź.
Ta to ma szczęście.
Chłostać taką skórę? Toż to jedwab.
Masz szczęście.
Lepiej spędzić ze mną noc, niż dostać 20 batów.
Szczęściara.
- I pachniesz jak dama. - Zrobię co chcesz, ale jeden warunek.
Warunek?
Wypuść mnie. Przysięgam, że wrócę.
A to dobre.
Jeśli nie wierzysz, wolę chłostę.
Wolisz chłostę od czułości kapitana!
Śmierdzisz bimbrem. Nie lubisz bimbru, żabciu?
Lubię. Daj trochę. Wiedziałem.
Upijesz się. I nie będę cię oglądać.
Mani spać z pijaną kobietą? Spisz tylko z takimi.
I mówisz to mnie?
Takiemu czułemu i sentymentalnemu mężczyźnie?
Nie jestem prostytutką. One mają krótkie włosy.
Patrz.
I co, kapitanie, nie bywasz w towarzystwie?
Nie umiesz rozmawiać z damą?
Nie wiesz, że przedtem trzeba im zrobić przyjemność?
- Dama zawsze dotrzymuje słowa. - co to znaczy?
Mam dwoje małych dzieci.
Zostały porwane przez bandytów.
Szukałam ich w tym przebraniu, kiedy mnie złapano.
Odnajdę je i wrócę.
Na pewno.
Jeśli nie wrócisz,
moi ludzie cię znajdą. I najpierw dostaniesz baty.
Idź i wracaj prędko.
Claqudent!
Odprowadź panią.
Dziękuję.
Kto tam? To ja, Flipot.
Gdzie są moje dzieci? Mów.
Porwał nas Jean Pourri.
Jesteśmy zamknięci. Uwolnij nas, szybko!
Dobrze.
Cicho,dzieci, bo nas usłyszą.
Markiza!
Chodź tutaj...
- Bądź cicho, bo pożałujesz. - Mam dość tej zaplutej świni.
- Uciekajmy, bo nas zabiją. - Daj.
Zabierz mnie ze sobą, błagam.
Zabierz mnie!
Florimond, kochanie.
A...
Gdzie Cantor?
- Sprzedał go cyganom. - Szybko.
Którym?
- Bandzie z Saint-Guen. - Szybko.
Chodź
OBERŻA POD DZIELNYM KOGUTEM
Cichutko.
O mój Boże. A kto to taki?
Zostaną tu. Później ci wytłumaczę.
Chcę mleka.
Tak, tak.
Mam zabrać ludzi i jechać do Saint-Guen,
żeby łapać cyganów. A to dobre.
A skąd mam wiedzieć,
że mówisz prawdę?
Wróciłam z własnej woli.
Tak, to prawda.
Ach te kobiety.
Sierżancie.
Weź sześciu ludzi i jedź z panią.
Trzeba uwolnić dziecko.
I zaraz wracajcie. czekam na was.
Oboje.
- Zrozumiano? - Tak.
Pospieszcie się.
Już nie mogę wytrzymać.
Kobiety, kto je zrozumie?
- Dokąd teraz? - Do oberży "Pod dzielnym kogutem"
A później?
Za miłość.
Za naszą noc miłości. Za ciebie.
- Nie pijesz? - Tak ładnie prosisz.
Wreszcie miłość z prawdziwą damą.
- Do dna. - Do dna.
Wytworna, i figlarna.
Umiesz zawrócić w głowie.
Teraz cię mam.
- Na Świętego Antoniego! - Jacqueline!
- Jak dzieci? - całe i zdrowe.
Co za szczęście.
Zaczekaj. Dziś mamy święto.
Kwiaty od cechu.
Co się stało?
To radość... te kwiaty...
co jest w tych kwiatach?
To mój dom i Monteloup
i moje 15 lat.
Dziękuję.
Kim jesteś?
Wiatrem.
Wiatrem w sianie.
Widziałem jak tu schodziłaś.
Też lubię siano.
Długo spałaś, więc skorzystałem...
- I co zrobiłeś? - Obejrzałem cię.
- Całą. - Całą?
I powiem ci, że jesteś piękna.
Cała.
Po co to? Przecież nie policzkuje się wiatru.
Jakie piękne zdania.
- To moja specjalność. - Jesteś poetą?
Tak.
Więc jesteś szczęśliwy. Dlaczego wzdychasz?
Mówią o mnie "poeta z rynsztoka".
Słowa nie dają bogactwa, a Iudzie
chcą zbrukać to, czego się boją.
Boją się moich pamfletów.
Nie mogą spać.
Chcą mnie uciszyć.
Postawili na nogi całą policję.
Ścigają Cię?
Chcą mnie powiesić.
Ale nie można schwytać wiatru.
Musisz uważać. Mówisz o tym nieznajomej.
Czuję, jakbym znał cię od zawsze.
Jesteś piękna.
Piękno nie może być złe.
Chcą cię powiesić?
Powieszę się tylko na twojej szyi?
Dokąd idziesz? Boisz się mnie?
NIe.
Więc boisz się samej siebie?
Tak.
Życie to nie żarty, moja droga.
Dom to forteca, której trzeba strzec.
Przed darmozjadami.
A ty co robisz?
Przyprowadzasz bandę głodomorów i pijaków.
- Pijaków? - A tak!
W dodatku chcą mleka. Sam nic nie mam.
Popatrz.
Jestem biedniejszy od myszy kościelnej.
Sama popatrz! Jest południe i żadnego klienta.
Ani kawałka mięsa, ani kwarty wina.
I mam karmić twoją hordę? Wierzysz w św. Mikołaja?
Tak.
Cech będzie zadowolony. Nie wierzę własnym uszom.
- Tylko 15 sous na osobę? - I ani sou więcej.
Oto menu.
Podamy 6 zup, 8 pasztetów, 3 pieczenie i wina do woli.
- Dobre uczynki będą nagrodzone. - A wszystko w pięknej sali.
Girlandy z kwiatów. ale papierowych.
O, Boże!
- Chcesz mnie zrujnować. - Wzięłam na kredyt.
- A to? - Na kredyt.
I to wszystko pewnie na piękne oczy.
Tak, panie Bourjus.
A cebula? Wystarczy jej na 10 lat.
To dekoracja. Zakryjemy popękane ściany.
Gdyby to widział moja żona.
Barbe, fartuchy. Nigdy w życiu!
Tak trzeba, są eleganckie.
Gdyby to widziała moja żona.
Widzi i jest zachwycona. I opowiada o tym w niebie.
Idź otwórz... idź.
Gdyby to widziała moja żona.
Markizo, to na nowe suknie. Będziesz
jeszcze piękniejsza.
0d dziś koniec z markiząi kradzieżami.
I kredytem, prawda Rosine?
Dla kogo suknia?Jaka suknia?
Dla mnie.
Patrzcie.
Gdyby to widziała moja żona.
Zapłacę za nią po bankiecie.
- To dobrze. - Jeśli będzie bankiet.
Chcemy mężczyzn...
Tego nam brakowało!
Wielkie nieba! Los nam sprzyja!
Chodźcie, przyjaciele.
1, 2, 3, 4, 5.
6. Przynieś szampana dla panów muszkieterów.
Bourjus.
Panowie muszkieterowie chcą szampana!
- Chcą szampana? - Tak
- Chcą szampana. - To normalne.
Tak, ale nie mam.
Rosine, weź na kredyt. Ostatni raz.
Nie ma już oberży "Pod dzielnym kogutem".
Teraz jest "Czerwona Maska".
Markiza ma forsy jak lodu. To wytworny lokal.
- Wytworny? - Tak. Modny.
0d bankietu kwiaciarek aż roi się tam od bogaczy.
Ma głowę na karku. Wiedziałem.
14,
15,
16,
17,
18,
19...
- 1.000 liwrów, że to chłopiec. - Trzy do jednego, że dziewczynka.
Stawiam 200.
22,
23.
Jeśli król będzie miał syna, twoje udziały wzrosną do 30%.
25. Chłopiec.
To będzie cię kosztowało fortunę, wspólniku.
To dopiero początek, ale nie zatrzymamy się w pół drogi.
Co? O, nie!
Idź, pozwól mamie się ubrać.
Chyba nie chcesz wrócić do Luwru?
- To niemożliwe. - chcę.
Żeby cię rozpoznali i zabili?
Reprezentuję cech oberżystów.
Damy królowej z kwiaty z okazji urodzin delfina.
Nie oszukasz mnie.
Marzysz o tym, żeby wrócić na dwór.
Ot, co.
To prawda.
Chociaż przez chwilę znów będę hrabiną de Peyrac.
Delegacja cechu oberżystów.
Wasza Wysokość, mówią, że życie jest ulotne jak dym,
ale nie ma dymu bez ognia,
a bez niego nie ma pieczeni,
a bez dobrej pieczeni nie ma zdrowia.
Przyjmij więc ten skromny dar,
który niech wyjdzie ci na zdrowie.
Patrzcie, przyjaciele.
Chętnie bym się znalazł na rożnie tej oberżystki.
No trudno. Szkoda.
Ty?
Zawsze mnie rozśmieszasz.
Taka moja rola. Jestem błaznem królowej.
Jak to?
Poprzedni karzeł uciekł z tancerką.
Był frywolny. Znałem jego żonę.
Ożenię się z nią. Jest urocza. chodź zobacz.
- Aleksandra. - Dzień dobry.
Szczęściarz z ciebie.
Cul de Bois jest teraz Wielkim szefem.
Oddaję mu połowę moich pieniędzy. Tobie też nie odpuści.
Zawsze był moim przyjacielem, da mi spokój.
- Myślisz? - czekolady, seniora?
Na Boga, chyba nie każesz jej pić tej mikstury?
Kiedyś już piłam. Dawno temu.
Byla pyszna.
A gdyby tak...
Florimond lubi czekoladę.
Jest pyszna.
Czekolada i czekolada.
Królowa za nią przepada, ale to za mało, żeby przyniosła zysk.
Wszyscy będą chcieli spróbować.
Będziemy ją podawać i stanie się modna.
A pozwolenie? Trzeba lat, żeby je dostać.
Colbert przestrzega prawa.
Spróbujmy. Możemy zarobić fortunę.
Gospoda ci nie wystarcza?
To za mało.
Trzeba mieć władzę, a władzę można kupić. Zdobędę pieniądze.
Cudownie!
Szlafrok, szybko.
Dziękuję, Rosine. ldź spać, późno już.
Dobranoc pani.
- Kto tam. - Wiatr. Ratunku.
Spokój, Sorbona
Dziękuję.
To pies z piekła rodem.
Dziękuję.
- Widziałeś jego pana? - Nie.
Wejdź.
Zaczekaj.
Kto tam? To ja.
Pani Morans, dała pani schronienie pamfleciście?
Zna mnie pan? Mamy tyle wspólnych
wspomnień, że pozwolę sobie dać ci pani radę.
To pan?
Nie udawaj, pani, poznałaś Sorbonę.
Dopiero co wyszłaś z kłopotów.
Uważaj byś nie wpadła w nie ponownie z powodu źle
ulokowanej wielkoduszności. Gdzie on jest?
Kto? Ten, który tu wszedł.
Sorbona się nie myli.
Ten "Poeta z rynsztoka" oczernia dwór.
Chcesz spędzić 10 lat w więzieniu?
Co takiego zrobił?
Czytaj.
Gdzie znikają nasze pieniądze, dwór je przejada i...
Też się śmiejesz. To znaczy, że ten człowiek jest groźny.
- Powinien być ci wdzięczny. - U mnie?
U ratowałaś go.
To było zabawne. Zegnam.
Jeśli go spotkasz, pani,
powiedz mu, żeby złamał pióro i wyjechał z miasta.
Kąpiąc się w twojej wodzie, moja ukochana,
poznałem wszystkie twoje myśli.
Oszalałeś, a gdyby tu wszedł?
Niemożliwe, byłem nagi.
- Więc jesteś "poetą z rynsztoka"? - Poetą wykąpanym.
Okryj się.
Okryję się ogniem.
To najdelikatniejsze ubranie.
Odejdź.
Wyrzucasz mnie?
Nie chcę, żeby policja cię tu znalazła.
Policja nie niepokoi bogatych.
Kiedy cię poznałem byłaś biedna.
Teraz jesteś bogatą mieszczką.
Jesteś zbyt potężna dla policji.
Więc jesteś najwspanialszą kryjówka.
Jak mnie odnalazłeś?
Nigdy cię nie straciłem z oczu.
Wiedziałeś, że tu mieszkam?
Tak.
- Zupełnie sama. - Sama?
Do dzisiaj...
Jeśli nie przestaniecie, wezwę straż.
Ratunku!
Jaki miły wiejski kurczaczek.
Złapcie go dla mnie.
Puśćcie mnie!
Zostawcie mnie!
Dobrze oskubaliście tego kogucika?
Aż do puchu.
Rozniecić ogień.
Uwaga, panowie, oto rożen.
Zaraz go...
- Ta zabawa źle się skończy, przestań. - Milcz, żółtodziobie.
Jestem marszałkiem, obrażasz mnie.
Aja jestem bratem króla.
Zapominasz się, Plessis. Nauczę cię dobrych manier.
Plessis-Belliere,
jeśli go zabijesz zapłacisz głową.
Nie! Rozpoznają mnie.
Przestań. Zostaw go. To szlachcic.
Załóż maskę. Szybko.
Przestańcie!
To rozkaz! Przestańcie!
Przestańcie!
Nie! To przez tego śmiecia.
Linot!
Zapłacicie za to.
Nienawidzę was.
- Nikt się nie dowie. - Nikt.
Nie ruszać się, bo go zagryzie.
Sorbona, trzymaj go!
Zdejmijcie maski.
Mordercy w koronkach.
To nie twoja wina, panie.
Nie będę się mściła.
Co za uprzejmość!
A to dobre.
Oberżystka chce się mścić na 12 arystokratach.
Idźcie, pies go puści, jak wyjdziecie.
Chodźmy, jutro ciało tej wariatki będzie pływać w Sekwanie.
Uciekaj i to szybko.
Sorbona, zostaw tego śmiecia.
Pali się, na pomoc.
Bourjusl
- Byłeś tu i nic nie zrobiłeś? - Nic nie mogłem zrobić.
Kłamiesz.
Nie płacą mi za psucie zabawy dworakom.
A gdy zabawa jest zbrodnią? Pracuję w policji pałacowej.
Wiesz jaką zwierzynę tropię.
Do mnie panie i panowie.
Chodźcie za mną.
Ja nędzny poeta, powiem wam jaka jest prawda.
Jeśli Bóg udzieli łaski lotrom z Czerwonej Maski
Wyja wię zabójców nazwiska, niech pozna ie gawiedź paryska.
Podam co dzień jednego krewniaka królewskiego,
W 12 dni, 12 twarzy, a w dzień 13 poznacie imię oprawcy. "
Posłuchaj o ósmym, całkiem niezłe.
Nie wystarczy ładna twarzyczka, kiedy brudna jest duszyczka
Nauczę cię dobrych manier, podstępny Plessis-Belliere."
- Tylko nie on. - Był tam.
Nic nie zrobił. Nie chodzi o niego,
tylko o króla i jego brata.
- Czy wystarczy nam czasu? - Mówiłeś, że nigdy cię nie złapią.
- Jestem już zmęczony. - Boisz się?
Nie.
Ale czuję jakieś pęknięcie,
tracę siłę.
- Dlaczego? - Przez ciebie.
Nie kochasz mnie już? Przeciwnie.
Zawsze marzyłem o spokojnym domu, żonie
i tej codziennej słodyczy.
I patrz, jestem zwiotczały i
zgnuśniały w kapciach.
Jak się nazywa numer 9?
D'Aubrays.
D'Aubrays morderca, śmierć oprawcy!
To 11 jeszcze 2 dni i 2 pamflety.
Jeszcze jeden dzień i poznamy mordercę.
Powiesz, kto tak pięknie pisze?
Zaraz to wykrzyczysz, panie Milczku. Zabrać go.
Aresztować go...
Nie martwcie się, jeszcze się zobaczymy.
Dwunaste nazwisko.
Następny będzie brat króla.
...ten ci jest 12.
Zaś jutro poznacie imię tego, który dokonał czynu haniebnego.
Kawaler de Lorraine.
Bracie.
To twoi przyjaciele, nieprawdaż?
To ostatni pamflet, o bracie króla.
Rozdasz go na mój znak. Teraz go schowaj.
Dziękuję cul de bois.
Wszystko straciłam, ale wynagrodzę ci to.
Iść tak bez końca.
Jestem z tobą szczęśliwy, jak nigdy przedtem.
Gdy mężczyzna tak mówi, to znaczy, że chce odejść.
I jeszcze całujesz mnie w policzek.
Umiem spojrzeć prawdzie w oczy, jak każdy dobry poeta.
Ty będziesz znów damą, a ja zostanę wiatrem.
Przyznaj.
Kiedy ostatni pamflet się ukaże, cała policja będzie cię szukać.
- Nie boję się. - Ty nie.
Boisz się, że mnie aresztują.
Ale jestem tak samo winna jak ty.
Winna, tego, że zamieniłaś marnego
pisarzynę w siłę, której się boją? Tak.
Cieszę się, ale nie chcę, żebyś się o mnie bał.
Jutro o świcie wyjedziesz do swojej niani.
- Wrócisz, gdy sprawa przycichnie. - A ty?
Zostanę.
Chcę smakować moją zemstę. wybuchnie skandal, który
wstrząśnie bratem króla i jego świtą. Zniszczę ich.
Zażądam procesu, oddadzą mi ziemię i tytuły, a dzieci
wychowam zgodnie z ich pozycją.
- Dałem słowo królowi. - Taką masz rolę.
Ostatni pamflet ukaże się.
Pamflety nawet podobają się królowi.
Więc?
Gdy piętnują dworaków, cieszy się wraz ze swoim ludem.
Ale kiedy chodzi o brata
- ...nie mylę się? - Ależ skąd.
Król
nie lubi brata, ale nie może tolerować
ataków na rodzinę i koronę.
To przykre.
Wiem, gdzie są ukryte pamflety.
Wystarczy wysłać wojsko na Dziedziniec cudów.
Tego nam właśnie trzeba.
Szkoda, że ty, pani, taka roztropna nie chcesz mi pomóc.
To nie moja sprawa.
Przeciwnie. Wszystko się łączy.
Chciałabyś dostać pozwolenie na sprzedaż czekolady?
Skąd wiesz?
Mówiłem, że to kwestia dobrej woli i różnych powiązań.
Wiem, że trudno ci pogodzić się z utratą "czerwonej Maski".
Ale 50.000 liwrów
pomogło by otworzyć coś bardziej eleganckiego.
Co dabj?
Jeśli zniszczysz pamflety,
a król da ci 50.000 liwrów, wyłączność na sprzedaż
czekolady i inne przywileje.
Dlaczego nie wyślesz wojska na Dziedziniec cudów.
Chcesz mnie pozbawić pracy.
Policjant bardziej od policji potrzebuje złodziei,
zwłaszcza sprytnych.
A jeśli się zgodzę?
Wiedziałem, że jesteś roztropna.
- Jeden warunek. - Jeszcze jeden?
Chcę, żeby poetę zostawiono w spokoju.
- Jeżeli już nic nie napisze. - Zajmę się tym.
Załatwione.
Flipot.
Biegnij na Dziedziniec Cudów. Niech zniszczą wszystkie pamflety.
- Co? - Spokojnie. Wygraliśmy.
Przyprowadź też poetę. Szybko!
- Ja też mam życzenie. - Jakie?
- Już nigdy cię nie oglądać. - Dlaczego?
To będzie znaczyło, że nie masz do czynienia z policją.
I jesteś znów taka, jaką cię pamiętam.
Wielka i wspaniała.
Mogę wejść? To ja Flipot.
Wejdź.
Co się stało?
Powiedziałem im o pamfletach...
- Nie zniszczyli ich? - Tak.
Ale nie o to chodzi...
No, mów wreszcie.
Widziałem poetę.
Gdzie?
No, gdzie? Powiedz.
Mów!
- Nie warto czekać na poetę. - Gdzie jest?
Dynda na sznurze z wywieszonym jęzorem.
- Powiesili go? - Na placu Greves.
Jak psa.
Jedziemy.
Wiesz, Desgrez, jesteś...
jesteś policjantem.
Żaden z łotrów, których znam nie zrobił by tego.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Oto, co się stało.
Brat króla bał się skandalu.
0d trzech lat usiłowaliśmy odnaleźć poetę.
I nagle daje się złapać na ulicy przypadkowo.
W ogóle nie stawiał oporu.
Rozkaz brata króla zakończył sprawę.
- Nie sçawiał oporu? - Zadnego.
Pozwolił się aresztować.
To przeze mnie.
Jak Nicolas.
Jak Joffrey.
Przeze mnie.
Trzeba myśleć o przyszłości.
Król dotrzymał słowa.
Wyłączność na wyrób czekolady na 50 lat
na terenie całego królestwa i podległych terytoriów.
Obiecane 50.000 liwrów.
Zwolnienie z podatków na 3 lata.
Do tego pakiet akcji kompanii indyjskiej. Fortuna.
Zajmij się nimi.
U ciebie będą bezpieczniejsze.
A co z pozwoleniem?
To jest ważniejsze.
To dla Filipa Plessis-Belliere, mojego kuzyna, marszałka.
Dlaczego ja?
Sama tego nie możesz zrobisz?
Zapisuję mu mój majątek.
Tylko on jest godny wychować moich synów.
Żegnaj.
- Zapomniałaś o czymś. - Pan oszalał?
- Nie, takie mam zasady. - Puść mnie.
- Pan oszalał. - Na punkcie pięknych kobiet.
Zemszczę się. Przysięgam.
Nareszcie.
Wybacz mi, pani. Ale cel uświęca środki.
Wiem to z doświadczenia.
Nie miałem wyboru.
Nie lubię, gdy ktoś, wychodząc ode mnie, chce się zabić.
A ty chciałaś.
Musiałem panią potrząsnąć.
Co wybrałaś, pistolet, sztylet, truciznę?
Sama nie wiem.
Ja muszę wiedzieć, to mój zawód.
Angelika, która nie chce żyć, to niemożliwe.
Dla mnie jesteś symbolem siły.
Tak.
Tak właśnie cię widzę.
Nareszcie się obudziłaś.
Jesteś moim przyjacielem.
Jedynym przyjacielem?
Dopiero teraz to odkryłaś?
Musisz jeszcze coś podpisać. Colbert na nas czeka.
Jestem brutalny, wybacz mi.
Nie wolno marzyć o czymś, czego nie można dosięgnąć.
CZEKOLADA KRÓLOWEJ
Balgrin, to mi się nie podoba.
Poza Havre'em? wszystkie filie przynoszą zysk.
Lyon, Borreaux, Marsylia. A u ciebie zastój.
Masz miesiąc, żeby to nadrobić i drugi na podwojenie zysków.
- Postaram się. - Miesiąc.
- Panna de Lenclos. - chwileczkę.
A teraz, panowie, pokażę wam moje nową pasję.
Nazywa się "Szalona". To początek mojej floty.
Teraz morza należą do nas.
Dziś rano wypłynęła do Indii.
Niech wiatr sprzyja jej i tobie, pani.
Dziękuję. Do czwartku.
- Mogę wejść? - Oczywiście, Ninon.
- Co nowego? - Moliere.
Za osiem dni ma oddać Fouquetowi komedię
wierszem, w pięciu aktach.
Będą ją grać w jego pałacu przed królem.
W tydzień ma napisać sztukę?.
- Jak sprawy miłosne? - Jak tam zyski?
Olbrzymie. Prawdziwa fortuna, droga Ninon.
Ilu masz zalotników? Młoda, piękna, bogata...
- I samotna. - Potrzeba ci mężczyzny.
- Oberżysty, czy kucharza? - Stać cię na więcej.
Arystokratę, który przychodziłby w tajemnicy
i nie chciałby być widziany ze sprzedawczynią czekolady?
Nie jesteś panią Morans,
tylko Angeliką de Sancé de Monteloup.
Tak, kiedyś odzyskam nazwisko,
ale to nie będzie łatwe.
Bertrand.
To nie Bertrand.
Coś takiego!
Ty i pieniądze jesteście dla siebie stworzeni.
- Pas! - Przerywasz taką grę?
U mieram z pragnienia.
Co ci jest?
- Chcę się bawić. - Nareszcie mówisz rozsądnie.
- Znajdę ci adoratora. - Dobry pomysł.
- Nie, oszalałaś? - Nie. będziemy szaleć.
- Wiem czego ci trzeba. - Nie!
Angeliko?
Znasz Jean'a?
To moja kuzynka z prowincji.
Prowincja wydaje najpiękniejsze owoce.
Spodobasz mu się. Lubi tylko zwierzęta.
A zwierzęta kochają La Fontaine'a.
To nasz bajkopisarz.
Zostawiam was.
Jean de la Fontaine to pan?
To pan pisze te bajki dla dzieci?
Piszę też bajki dla dorosłych.
Szybciej, umieram z pragnienia.
Nigdy się nie zmienisz.
Znasz bajkę o człowieku, który wpadł po uszy w długi?
Bo był po uszy zakochany w kobietach?
- Nie przeszkadzam? - Znasz panią Morens?
Pani czekolada?
Jest słodka, prawda?
Nie znoszę czekolady. Jest gorzka i czarna.
Naprawdę nie lubisz czekolady?
Jest gorąca, słodka, czasem trochę parzy.
Ale sprawia przyjemność.
Jak mówi Ia Fontaine: czy opłaci się skórka za wyprawkę?
Słyszałam, że jesteś taktowny, ale to przeszło moje oczekiwania.
Lubię mężczyzn, którzy wiedzą czego chcą.
- Już mi to mówiono. - Lubisz też komplementy.
Tylko te, którymi sam obdarzam.
- Brawo. - 10.000 liwrów.
- Kto mówi banco? - Banco.
Będzie z nas piękna para.
Ty i on? Oszalałaś.
Przecież to szalona noc. Wyjdę za niego.
Za Plessis Bellieres'a? Za mojego kuzyna Filipa.
Stara szlachta, piękny zamek, marszałek polowy.
Przystojny.
Wszystko po to, żeby odzyskać pozycję.
- Zgadłaś. - Zdecydowałaś sama.
Zapomniałaś, że do małżeństwa potrzeba dwojga.
Czyż nie jestem piękna? A on kocha kobiety.
Tak, kocha je. Wszystkie.
Ale nie dłużej niż jedną noc.
Wiedz też, że kocha wojnę, polowanie i karty. Dopiero
potem kobiety.
- Nigdy nie miał kochanki. - Jeśli chcesz odzyskać pozycję
wyjdź za mąż za kogoś bogatego.
Twój marszałek ma same długi.
Patrz.
- 5.000 liiwrów. - Pół na pół?
- To miejsce przynosi pecha. - Tak myślisz?
Banco.
Zag raj za mnie.
- Pod jednym warunkiem. - Ze zdejmę maskę? Nic z tego.
- Nawet jeśli wygram? - Nie jestem na to gotowa.
A jeśli przegram?
To znaczy, że masz szczęście w miłości.
Jeśli przegram, wszystko ci zwrócę.
W mojej sytuacji to już nie ma znaczenia.
Mylisz się.
Możesz jeszcze stracić coś cenniejszego.
- Co takiego? - Siebie.
Kochanie!
Zrobiłam to, czego postanowiłam nie robić.
A co postanowiłaś?
To proste.
Nie być już panią Morens. Odzyskać pozycję i poślubić cię.
- Czego szukasz? - Niczego. I?
I kiedy cię zobaczyłam, o wszystkim zapomniałam.
Chciałam tylko być z tobą.
Choćby jeden dzień.
I byłam.
Pamiętasz jak nazwałeś mnie "markizą w smutnej sukni"?
- Potrafisz być wstrętny. - Zmieniłem się?
- Dziś w nocy tak myślałam. - A teraz?
Teraz poprosisz, żebym się ubrała.
Odwieziesz mnie grzecznie do domu
i wszystko będzie skończone...
Nie?
Na pewno nie.
Właśnie taką Angelikę lubię.
Oh. Filipie!
Już nie mogę.
Jedziemy.
Skacz.
- Ona nie chce. - Tak sądzisz?
Mnie się nie odmawia.
Będziesz skakała.
Co robisz? Oszalałeś?
Nie.
Skacz.
Przestań.
Będziesz skakać?
Przestań! Zabijesz mnie!
Skoczysz?
Skacz!
- Dlaczego wróciłeś? - Nie wiem.
Nie powiesz mi?
Wróciłem, bo wyjeżdżam
do Bretanii na inspekcję fortyfikacji.
- Jestem marszałkiem Francji. - Pamiętam.
- Wracając będę w Plessis Bellieres. - Po co?
Chcę go sprzedać.
Zwariowałeś? Sprzedać dom w którym się urodziłeś?
Rodzinną posiadłość?
Zadłużoną ruinę.
Spędziłeś tam dzieciństwo i tam cię poznałam.
Nie sprzedaje się swojego dzieciństwa.
Muszę utrzymać pułk. W Wersalu straciłem fortunę.
Dlaczego grasz?
Nie chodzi tylko o grę.
Muszę żyć na odpowiednim poziomie. Król tego wymaga.
Masz też zapomnieć o swojej pierwszej miłości?
Pierwszy raz pocałowałeś mnie w Plessis-Belliere.
I co z tego?
To się nie liczy?
Nie mieszaj uczuć i wspomnień, tego co było i co jest.
Dla mnie liczy się przyszłość.
Żyję tym, co będzie.
Czy to cię nie męczy?
Ty mnie męczysz. Zadajesz za dużo pytań.
Przecież to takie proste.
Co takiego?
Nie zdjęłaś koszuli, jak mieszczka.
Nie dałeś mi czasu.
Jako notariusz radzę ci: nie kupuj.
Nie popełniaj tego szaleństwa.
Nie chcesz, żeby zamek wrócił do właściciela?
I tak jest za późno.
Ktoś już wpłacił 6.000 liwrów zaliczki.
Zapłacę podwójnie. Powiedz, że
zamek nie jest już na sprzedaż. - Ale dlaczego?
Za pół roku Filip poprosi o moją rękę.
To będzie mój prezent ślubny.
Gdyby cię pytał, nie mów,
że to ja kupiłam zamek.
Proszę pani, przyjechał pan Plessis-Bellieres.
Już? Szybko.
Pospiesz się.
Wyjdz, Rosine.
Nikt nie sprzeciwi się tej szpicrucie.
Notariusz mówił, jak się chełpiłaś
tym, że kupiłaś zamek.
Pieniądze cię zaślepiają. chciałaś mieć i zamek i właściciela.
- Chciałam pomóc. - Nie chcę pomocy kobiety,
a ty nie jesteś nawet kobietą.
Jesteś twarda, pretensjonalna, zawzięta,
Wyrachowana i skapa.
Pieniądze dają ci władzę, ale nie nade mną.
Kupiłam ten zamek... Tylko kamienie.
- Możesz je zatrzymać. - Przysięgam...
Pamiętam co powiedziałaś. Myślałaś tylko o jednym:
zostać markizą de Plessis-Bellieres.
Ale tego nie można kupić, "pani w smutnej sukni".
Śmierdzisz pieniędzmi, jak twój ojciec gnojem.
Jeszcze jedno.
Chodzi o "czerwoną Maskę". Twoje nazwisko nie padło.
Myślisz, że miałeś szczęście? Tym szczęściem byłam ja.
To ja dałam rozkaz.
W dodatku oberżystka.
Było tak wspaniałe, że trudno opisać słowami.
Jean, widziałeś kiedyś podobne przyjęcie?
Prawdziwa feeria, marzenie... Król zzieleniał z zazdrości.
A najbardziej zadziwił mnie Fouquet.
Sprowadził żywe ryby prosto z oceanu i wpuścił do basenu.
Wszystkie skarby podwodnego świata.
Precz z krwiopijcą! Precz z tyranem
Panie i Panowie, Fouquet jest skończony.
Fouquet to ciemiężyciel ludu.
- Co ty mówisz? - Król wtrącił go do więzienia.
To Pan?
Mieliśmy się już nie spotkać, ale aresztowano Fouqueta.
Co z tego?
Mam niepokojące wieści.
Kondeusz i byli frondyści są przerażeni.
Ci, którzy chcieli otruć króla znów się organizują.
To stara historia.
Takie historie nigdy nie są stare.
Aresztowanie Fouqueta to pretekst.
Król skorzysta z okazji, żeby pozbyć się spiskowców.
Ale musi mieć powód.
I Fouquet dostarczy go, chcąc ratować głowę.
Pamiętasz listę spiskowców ukrytą w sławnej szkatułce?
Jakiej szkatułce?
Tej, którą Angelika de Sancé de Montloup
wykradła dawno temu
w zamku Plessis-Bellieres.
Przypominasz sobie, jak Kondeusz
odbierał szkatułkę z trucizną
i paktem spiskowców.
Masz list od pana Fouqueta? Tak.
Oto on.
Dobrze.
Podpisał pakt.
Monarchia potrzebuje świeżej krwi.
Do dzieła.
- Muszę ją dostać. - Po co?
Jest kluczem, źródłem, osią.
Angelika de Sancé? Tylko ona mogła nas widzieć.
Sam mówiłeś, Filipie.
Biegłeś za nią korytarzem i nagle zniknęła..
Tak, panie.
Pięć minut później
wyrzuca nam, że chcemy zabić króla.
Tak.
Myślałem, że to zwykła paplanina, ale zniknęła też szkatułka.
Jeden z naszych szpiegów
podsłuchał jak się chwali, że ukryła nasz pakt.
Jeśli Fouquet go odzyska, będziemy zgubieni.
M uszę ją odnaleźć.
Ukrywa się pod nazwiskiem Morens.
Bez przesady. Można ją spotkać wszędzie. U Ninon
i w teatrze. Jest piękna. chodźmy do "czekolady Królowej".
- Co tam śmierć handlarki czekolady... - To byłby duży błąd.
Dlatego, że ci się podoba?
Bo stało się to w zamku mojego ojca.
Daj mi dwa dni, a wszystko załatwię.
Szkatułka może zamilknie, ale nie ta dama.
W rzeczy samej...
Jeśli ktoś wątpi,
ma moje słowo.
- Gdzie jest pani Morens? - Nie ma jej dzisiaj.
5.000 liwrów.
- Zagrasz? - Nie.
- Widziałaś dzisiaj Angelikę? - Nie, dlaczego?
Zniknęła.
- Kiedy? - Wczoraj.
- 10.000 Iiwrów. - Stawiam.
Może pojechała z dziećmi na tę swoją straszną prowincję.
To wszystko zmienia.
Plessis-Belliers!
Wsiadaj, mój drogi.
Co to znaczy? Jestem śledzony jak jakiś włóczęga?
- To ty, panie? - Tak.
Zniżasz się do śledzenia?
Nie chodzi o ciebie, ale o tę kobietę.
Śledźmy ją obaj. Jeśli tobie się wymknie,
- będę bezlitosny. - wątpisz we mnie?
Miałeś dwa dni. Termin mija dziś wieczorem.
- Jeden dzień, wiem gdzie jest. - Dam ci moich ludzi.
- Drogi są niebezpieczne. - Nie.
Tylko jeden dzień, ale sam.
Mam twoje słowo?
Tak.
- I co, Flipot? - coś znalazłem.
Mam.
To twój skarb?
Być może moje życie.
Nie wiem, kto to.
Odłóż to na miejsce i zostaw mnie. Pospiesz się.
Angeliko.
Tak?
Mów!
Jeśli to takie trudne, powiem za ciebie.
Nie jesteś tu dla mnie.
Mogłeś tu być w każdej chwili, ale nie zrobiłeś tego.
- Przyjechałeś po szkatułkę. - To prawda.
Mam tylko jeden dzień. Potem cię złapiąi zabiją.
Kto? Powiedz mi prawdę.
Nie boję się.
Nie powinienem tu przyjeżdżać.
- To był błąd. Oddaj szkatułkę! - Nigdy!
Nie dostaniesz jej.
To rozkaz. Nigdy.
Mów, Angeliko.
Mów!
Ani ty, ani pejcz nie zmusi mnie, żebym powiedziała.
Chcesz szkatułkę?
To twoja jedyna szansa.
Żeby zostać markizą de Plessis-Bellieres?
Niech będzie.
Proponuję ci układ.
Oddam ci ją, gdy ksiądz nas pobłogosławi.
Dostaniesz ją, jak tylko włożysz mi na palec obrączkę.
To jest cena.
Przysięgam. To moja jedyna szansa.
A więc o to chodzi.
Obiecałam to sobie. A ja zawsze dotrzymuję słowa.
Zgoda.
Ale sama tego chciałaś.
To skomplikowana sprawa, ale po to tu jesteśmy.
Oto przyszła markiza. Proszę spocząć.
Główne zapisy kontraktu przewidują jedynie
dwa przypadki jego zerwania,
a żadna ze stron nie może się
w ostatnim momencie wycofać.
Na pewno mówimy o ślubie? Ależ pani.
Tak więc markiz włoży ci na palec obrączkę zanim,
podkreślam, zanim powie sakramentalne "tak".
Tak, żebyśmy mieli czas przekazać szkatułkę zgodnie
z następującym planem.
Wymiana. Rozumiesz, pani?
Krótko mówiąc, jeśli z jakiejś przyczyny
wymiana nie doszłaby do skutku,
ślub będzie nieważny.
Czy to jasne?
Oczywiście.
A dla pani?
Oto szkatułką, jesteś odrażający. Zegnaj.
Angeliko.
Znów ratuję ci życie, jesteśmy kwita.
- Sama tego chciałaś. - A ty się zgodziłeś.
Wyjadę o świcie. Między nami nic nie było.
Nigdy.
To nie nasza wina, po prostu pech.
Paskudztwo, jak można lubić czekoladę.
Znowu kwiaty.
Czy mam je odesłać jak zwykle do kościoła?
- Oczywiście. - Kościół ważniejszy od miłości?
- Są tu też klejnoty. - Oddaj je biednym.
Czasem zło idzie w parze z dobrem.
- Proszę pani... - Wyrzuć go za drzwi.
Za późno. Jestem posłańcem królewskim.
- Król zaprasza cię do Wersalu. - Mnie?
Angelika de Sancé de Monteloup?
To ja.
W takim razie do jutra.
Nie pójdę-
Królowi nie możesz odmówić.
I wpadnę w kłopoty przez te wiersze.
A skąd! Musiałbym o tym wiedzieć.
To moja praca.
Marzysz o tym, żeby pójść na dwór.
- Wiem też co cię martwi. - co takiego?
To dla mnie za poważne sprawy.
Jaką suknię założysz?
A biżuteria!
A fryzura?
Zastanów się.
- Chodź. - Puść mnie.
Z twoim błogosławieństwem, panie, będę najszczęśliwszym z ludzi.
Możemy wszystko, ale nie mamy wpływu na serce niewiasty.
Ze wzruszenia zapomniałem o dobrych manierach.
Przedstawiam tę, którą raczyłeś zaprosić, panie.
Angelika de Sancé de Monteloup?
Ale, wydaje mi się...
Czy nie nazywałaś się inaczej?
Pani de Sancé jest moją kuzynką.
Zawsze tak się nazywała.
Inaczej nie prosiłbym o zgodę na ślub.
Pani, zwyciężyłaś jednego z moich marszałków.
Jestem oczarowany twoją odwagą.
Co dzień wysyłałem ci kwiaty. Dostałaś je?
Nie.
- A klejnoty? - Nie.
Wiesz, że szkatułka uratowała ci życie.
Nie.
Wiesz, że jesteś tu dzięki mnie?
Nie.
Nie wiedziałaś, że poproszę króla o twoją rękę?
Nie.
Nic nie wiesz? Nawet, czy mnie kochasz?
Nie.
Nie męczy cię powtarzanie tego "nie"?
Nie.
Dobrze.
W takim razie idź sobie.
Nie.
ALE T0 JESZCZE NIE KONIEC.
W WERSALU, W TAJEMNICZEJ POSIADŁOŚCI HRABIEGO DE PEYRAC,
W CENTRUM SPRAWY TRUCIZNY,
ODNAJDZIECIE WASZĄ BOHATERKĘ W FILMIE
"ANGELIKA I KRÓL"